İNSAN OLMANIN ERDEMİ - 03.04.2009

694 kere okundu
Varlıktır ki insan küçüklüğünü görmezden gelip haddini bu kadar aşabilir haksız olduğunu aklının ucundan bile geçirmeden.
 
Eşekler birbirlerine faul yapıyor, Erol dışarıda görüşeceğiz diyor sessizce, çünkü yanında öğretmenleri var. Bir sonraki pozisyonda fulü yapan Erol kama karşısındaki Yücel herkesin duyacağı şekilde her şekilde dalarız diyor argo bir tabirle dövüşmekten kaçmayacağını anlatmak isterken. Ortam aynı, yani hala öğretmenleri var çevrede. Aradaki fark, Yücel’in öğretmen kavramının Erol’un kinden farklı oluşu. Oysa Yücel de çok iyi bir çocuk.
 
Adamın sırtı dönük ve göremeyeceğim bir açıdan koluna vuruyor karşı takımdaki eleman, ya da o vurduğunu söylüyor. Hocam faul diyor azarlar bir tonla, sırtın dönük oğlum görmedim diyorum, ben diyorum ya faul çal sen de diye karşılık veriyor, zekâdan, saygıdan nasibini almamış bir tavırla. Bu da iyi bir öğrenci, ama öğretmen kavramı sağlıklı oluşmamış kafasında. Öğretmen dediğin bizim derse giren arkadaş, öyle düşünüyor. Gerçi bunu ona söylesen inkâr eder hatta tartışır senle bu konuda da senden yüksek bir ses tonuyla haksızsınız diye.
 
Öğretmen öğrenciye kızıyor haklı ya da haksız yere, sektirmeden karşılığını veriyor öğrenci. Üstelik kız, üstelik okulun en aklı başında öğrencilerinden biri, üstelik hocanın bağırdığı tondan bir üst tonda cümleler kuruyor. Bununla da bitmiyor, yanındaki kendini bilmez mahallede kavga varmış gibi arkadaşının tarafını tutuyor, o da bağırıp çağırıyor. Üstelik okulun en çalışkan öğrencilerinden biri, üstelik bu da kız öğrenci. Sus kızım diyorum susmuyor, bağırıyorsun yine susmuyor. Haklı çünkü mahallede kavga var ve o arkadaşını savunuyor, karşısındaki öğretmeni değil zaten mahalleden it kopuk. Olay bitiyor, maç iptal ediliyor ama hanım kızımız hala susmuyor. İsyanı dünyaya, isyanı ezilmişliğine, yaşadığı çevreye, ailesine, zayıflıklarına, yetersizliklerine... Ama sesini duyan benim ne yazık ki. Sus diyorum, yine susmuyor, üstelik karşılık veriyor, bağırıyorum, it diyorum çileden çıkmış bir tavırla, gücü yetse üzerime atlayıp beni dövecek, deliriyorum, erkek olsa üzerine atlayıp yumruklayacağım Finalde it oğlu it diyorum son noktaya gelmiş insanlıktan ve öğretmenlikten çıkmış, çıkartılmış bir ruh haliyle ve o da haklı olarak koyuveriyor palamarlarını gelinen noktanın kendisiyle uzaktan yakından ilgisi yokmuş gibi.
 
Ben bu adamların dersine giriyorum, ben bu adamlara iyiyi doğruyu öğretmeye çalışıyorum, ben bu kızlara erdemden, seviyeden, terbiyeden bahsediyorum. Yaptığı şey karşısındakini hayvana dönüştürmek. Anladığı dil o, anlaştığı lisan, yaşam biçimi o. Seni de kendisine benzetmeye çalışıyor ve başarıyor da bazen ne yazık ki.
 
Disipline verdim öğrencimi, yaptığının yanına kar kalmaması için. Ki o da beni şikâyet etmeli ona söylediklerim için. Herkes hakkı olanı almalı. Kimsenin yaptığı yanına kar kalmamalı.
     Tolunay hoca vermedi disipline kendisine bağıran öğrenciyi, çünkü kendiside bağırdı ve belki suçlu hissediyor, başına iş açılır diye çekiniyor. Hatta benim olayımda şahit gösterilse muhtemelen görmedim duymadım diyecek ve ben şaşırmayacağım insanoğluna olan derin saygımdan dolayı.
     Doğru olduğumu düşünen, fikrime ve sözüme değer veren öğrencilerimden özür diliyorum yanlış olduğunu düşündüğüm ve defalarca yanlış olduğunu onlara da söylediğim bir sözü söylediğim için. Onları hayal kırıklığına uğrattığım için. Fidandan da özür diliyorum her ne kadar çok daha kötü muameleleri hak ettiği halde insan olmanın erdeminden uzaklaşıp o sözleri sarf ettiğim içim. Ki kendine söz geçirebildiğin kadar insansındır fikrimce.
  • denemeler
    BEN OLMAZSAM BEN NA´PAMHAYAT DENEN DÜZMECEHEPSİ BENİM KABAHATİMKEŞKE OLSA AKŞAMBABANI EN SON NE ZAMAN GÖRDÜNSUÇLU PAZARTESİ ROCKET SCİENCE DAHA KÖTÜ OLAN GÜVE Mİ NAFTALİN Mİ SAVRUK BİR ÖZLEM KÖTÜ YÜZLÜ GAVUR, ÖLÜM KÜFÜR İMAN YOLUNDA ÖLÜ BİR BAHARince belli bardakGÜLDÜM GEÇTİMKIZIL ve BEYAZAKŞAM ERKEN İNER MAPHUSHANEYEBİR TEK ESKİ FOTOĞRAFLARI ALIYORUM YANIMABİR KUŞ UÇURDUM KANADI KIRIKKÜTAHYA´NIN PINARLARIRÜZGARA SEVDALI BULUTMAĞLUPTUR BU YOLDA GALİPKİLOLUK DİKMEN TADINDASİZİ KORKUTAN YERLERGAMZECİKGİTMEYEYDİNÇIKINIMDA YETERİNCE HÜZÜNBİR ŞARKI SÖYLERİM OTURUP AĞLARSINÖLÜME YÜRÜMEKSOLITARY MANADA VAPURU GEÇİYOR İÇİMDENBOKTAN BİR DURUMYAĞMUR YÜKLEDİN BANAÇORAPLARIM DA KAZAĞIM DA SİYAHKAFAMDA BİR HUNİHOŞ GELDİM ÜSTELİKSAHİBİNE ÖZELON ÜÇ MISRAYAZARIM ÜSTELİKALTI AYDA BİR CEZMİAYLAK RUHUMMEVSİM BALIKTAN YANASUCUKLU YUMURTA ve SEKSCEMAAT-İ MÜSLİMİNYAĞMUR YAĞAN HER ŞEHİR TRABZON´DURSEN BİLMEM NERESİNDESİN YOKLUĞUNUNKELEBEK ve SİMYAVOLTADAYIMMUHTEŞEM GATSTİBET YOLUNDA SIĞIRLARDAN AYRILMAKBİZ KİMİN YOLCUSUYUZKÖTÜNÜN ACIMASI YOKTURDENİZ’E TERK EDİN BENİVE YALANLARLA BAŞLAR YENİ YILKIRIK DALIN YAPRAĞI ERKEN SARARIRGÜNCEMDE KOCA BİR BOŞLUK ŞİMDİİSTANBUL BİR KEZ DAHA TRABZON OLMAKTADIRNE SÖYLESEN EKSİK KALIR SÖZALIR BAŞIMI GİDERİM ŞEHİRDENKİMSİN SENkimden gitsem sana çıkacak yolumsahi siz neredensiniztadını çıkartıyorum yokluğununkadınlargüzel yolne kadar yürüsen de varamazsın artıköldürmek insanlığın neresindeydihep o pazartesidenbilge olmak için yaratılmamışımeskiye dairsinferrarim olsa satardımHALDAN BİLMEZ DILOYLOYHA DEDİMMEVSİM NORMALLERİNE DÖNÜYORUM NİHAYETSAHİBİNE YAZILMIŞ MEKTUP
  • eleştiriler
  • şiirler
  • gezi yazıları
  • anılar