YAZDIM BEN - 2.10.2022

40 kere okundu

Ben yazdım olmadı. Yazabiliyorum sanmıştım ama yanılmışım. Öyle ben yaptım demekle olmuyor. Yaparım demekle de olmuyor. Hani diyorlar bir zaman sonra. Sonrası zor yani. Akıp giden zaman getirip önüne yığıyor bir dolu şeyi. Yük oluyor, zor oluyor. Zordu biliyorum ama yine de denedim. Yazdım ama olmadı.

Olan ile olmayanın farkı vardı. Vardım farkına. Sabahın ilk ışıklarıyla kalktım yatağımdan. Kahve koydum kendime, sütlü… Şekersiz. Öyle şeker katınca tatlanmıyor her şey. Heba etmemek lazım şekeri de bir şeyleri de. Sabahları bana verseler bari dedim. Ne yapacaksın demişti bir zaman biri. Sen geceyi seversin… Geceyi sabaha bağlamam gerek demiştim. Yoksa gecede kalıyor insan. Gece karanlık olur. Önünü göremez insan. Ön dediğin de bir garip hal. Bazen gitsen de aklın arkada kalır. Olan ile olmayanın farkı var neticede. Ben yazdım, olmadı. Sonra demedim bir şey. Sustum. Sabah olmuştu neticede. Konuşsam duymayacaktı kimse.

Oysa ne güzeldi eylül. Ekimden de güzeldi kasımdan da. Eylülde denedim en çok. Yazdım ama olmadı. Tohumu da gördüm filizi de, dala da tanık oldum yaprağa da. Sonra sararacağını düşünemedim. Tozpembe sanıyor insan hayatı. Çocuğuz ya, büyümek istesek de gelmez o günler sanıyoruz. Geliyor da geçiyor. Alıp gidiyor geçip giderken bazı şeyleri. Bazı şeylerin yokluğu çok koyuyor insana. Sararıp düşüyor dalından yaprak. Anlıyorsun, son bahar bu. Ama konduramıyorsun ekimi kasımı. Eylül uzun sürsün istiyorsun. Bir de bakıyorsun kasım olmuş, aralık olmuş. Ocak olmuş bakıyorsun. Uzun uzun yazdım ocak olmasın diye. Olmadı dedim baştan yazdım hatta. Yırttım attım bir dolu sayfayı. Yeniden yazdım. Ama hep oldu ocak. Yazmakla olmuyor. Ben yazarım sandım ama yazılanı yaşamak gerektiğini öğretiyor hayat. Ben öğrendim. Öğretti zaman.

 

GÜÇ - 8.09.2022

116 kere okundu

Güce mahkûm ruhların amelesi gövdelerimizle bir sonraki günümüzün bir öncekinden iyi olacağını umarak yürüyoruz yolu oysa. Yol dediğin de varmayacak bir yere aslında. Anlayana kadar bitiyor yarısından çoğu. Sevgilerin, ümitlerin, sevinçlerin bittiği yerde fark ediyoruz bazı şeyleri. O şeyler ki en iyisini biz biliyoruz bir zaman. Sonra, pek çok nefesi daha heba ettikten sonra yeni bir şey daha anlıyoruz. Bildiğimiz pek bir şey de yokmuş…  

Kırıp dökerken de haklıyız, eğilip bükülürken de. Ya görmüyoruz kendimizi ya da görüp göz ardı ediyoruz. Edemiyoruz kendimizle, eğip bükemiyor, çekip çeviremiyoruz. Kabul ediyor ve başkalarından da bunu bekliyoruz. Güçlüysek hele vay halimize. Vay bizimle olanların haline!

Herkes sahip olduğu kadarının sarhoşu gücün.

Ayırmalı gücü kendine yetenle başkasına yeteni henüz vakit varken. Ayırmalı yaşamak denen macerayı heba edenle etmeyeni.

Güce mahkûm ruhların amelesi gövdelerimizle bir sonraki günümüzün bir öncekinden iyi olacağını umarak yürüyoruz yolu oysa. Yol dediğin de varmayacak bir yere aslında. Anlayana kadar bitiyor yarısından çoğu. Sevgilerin, ümitlerin, sevinçlerin bittiği yerde fark ediyoruz bazı şeyleri. O şeyler ki en iyisini biz biliyoruz bir zaman. Sonra, pek çok nefesi daha heba ettikten sonra yeni bir şey daha anlıyoruz. Bildiğimiz pek bir şey de yokmuş…  

Kırıp dökerken de haklıyız, eğilip bükülürken de. Ya görmüyoruz kendimizi ya da görüp göz ardı ediyoruz. Edemiyoruz kendimizle, eğip bükemiyor, çekip çeviremiyoruz. Kabul ediyor ve başkalarından da bunu bekliyoruz. Güçlüysek hele vay halimize. Vay bizimle olanların haline!

Herkes sahip olduğu kadarının sarhoşu gücün.

Ayırmalı gücü kendine yetenle başkasına yeteni henüz vakit varken. Ayırmalı yaşamak denen macerayı heba edenleri etmeyenlerden.

 

HOŞÇA KAL - 1.09.2022

157 kere okundu

Ah bu kısır döngüler… Yaşlanıyoruz kendi eksenimiz etrafında dönerken oysa. Başımız dönüyor bizle beraber. Allak bullak her şey içerde. Biz içerde, bizle beraber bize kapılıp gidenler de içerde. Şanslıysak arada bir çıkış yoluna rastlıyoruz, az biraz akıllanmışsak atıyoruz kendimizi dışarıya.

Bahar gelmiş memleketimin deniz kenarlarına. Pembe ve mor menekşeler çimenlerin arasına doluşmuş. Renk renk serçeler daldan dala uçuşmakta.  Dalga sesleri geliyor aşağıdan. Kaldırıp kafanı bakıyorsun. Esmer bir mavi boydan boya. Ufka yaklaştıkça açılıyor renk. Karşısı sonsuzluk. Ne gelen var ne giden.

Gidiyorum dedi, var mı bir söyleyeceğin. Gülümsedim… Senin demenle mi oluyor dedim, nereye öyle. Daha yaz bitecek, güz var daha. Diyemedim çok özlemiş de. O kadar çok özlemiş ki de ağaç olsa kururdu. Gülümsedim… Nasıl yakıştırır kendine ölümü insan... Güzel günler geldi aklıma. Diyemedim bir şey, kelimeler düğümlendi boğazımda. O güzel insanlar ve o beyaz atlar geldi aklıma. Hiç unutmadım, hep aklımda de diyemedim. Nereye dedim, senin demenle oluyor mu o iş. Oysa diyen demiş dediğini; dolmuş vade, kesilmiş hesap. Hoşça kal dedim içimden; çok sevdin dedim ve çok da sevildin. Keşke senin kadar olabilsek biz de dedim. Üzülme sakın dedim. Bekliyordur seni. Havalara uçar görünce. Ne çok şey vardır anlatacağın. Sorar da sorar şimdi. Günlerce dinler hiç uyumadan. İyi şeylerden bahset hep diyemedim. Aklı burda kalmasın!

Her ağaç güçsüz düşer zamanla. Sararır yaprakları, düşer toprağa… Azalıyoruz yavaş yavaş.  

Ah bu yol… Varmanın bir önemi olduğunu anlayana dek ne çok yürüdük. Biz bitemeden biten yol. Kendi bitmeden bizi bitiren yol. Yolun yolcuyla güzel olduğunu geç anladık. Yorulmuştuk. Dizlerimiz ağrıyordu. Kimilerini geride bırakmış, kimilerinin de gerisinde kalmıştık. Oysa yoktu önü arkası. Yol işte; dursan da aynı yürüsen de aynı yol.

Ben oturdum kenarında seyrediyorum. Kimi ileri gidiyor kimi geri. Kimi kaybetmiş yolunu, kimi yol gösteriyor diğerine. Ben oturdum kenarında seyrediyorum. Gelip geçende görüyorum kendimi. Demir alma vakti gelecek elbet limandan. Diyemedim sarıl deliler gibi, çek içine kokusunu diyemedim. Milyonlarca kez öp ellerini yüzünü diyemedim. O da gelecek de diyemedim. Ne kaldı şunun şurasında. Ömür dediğin göz açıp kapayıncaya dek.

 

SEKİZ - 30.08.2022

68 kere okundu

Sekizden dört çıkartınca eskiden dört kalırdı. Şimdi ne sekiz var ne de dört. Kimse kimseyi kendine katmadığı için çıkmıyor da kimse kimseden. Elde hep çok az var. Öyle üç dört ara ki bulasın. Biri bulsak şükredeceğimiz günlerdeyiz. Sekizin içi boş.

Kimseye anlatmanız gerekiyor kendinizi. Kimsenin de sizi anlamasına gerek yok. İhtiyaç değil bu durum. Az kafası çalışan bir şeyler uydurup itelemiş bize. Bilgiye olan saygımızdan inanmışız biz de. Yok efendim olur mu hiç öyle dediğimiz yerde biri çıkıp gözünü belertmiş. Mahcup olmuşuz, pişman olmuşuz söze başladığımız yerde. Başa dönüp evet demişiz. Ne kadar da haklı.

Sekizde iki tane oyuk var, iki kara delik, iki sonsuz yol. Ne çıkarsa çıksın içinden azalmaz aslında. Öyle diyor kitap. Yasaklar olan kitaplardan değil bu ama. Yasakları olan kitaplara sorgusuz sualsiz kulluk eden insanların hiç hoşuna gitmeyen bir kitap bu. Kapağı mor, sayfaları yeşil, yazılar pembe ve sarı. Bi noktalama işaretleri siyah ki oralarda da durmak zorunlu değil. İster yarım nefes dinlen, ister kaptır git. Tutan yok seni. Olmaz öyle diyen yok. Sekizden dört çıkınca illaki dört kalmıyor yani.

Geçiyor zaman bizden bağımsız. Kalmıyor geriye bir şey posamızdan başka. Posamız ki ne kula yararı var ne Allah’a. Sekizin içi boş zira. İçi boş sekizin. Dört umurunda değil kimsenin. Kimsenin içinde yok kimse aslında. Yarım kalmıyor sekiz dördünü çekip alınca. Kara bir delik o. Yutuyor ne varsa. Aklı olan uzatsın ayaklarını keyfine baksın. Belki baktığı yerde hoşuna giden bir şeyler vardır.

 

FİLLER SULTANI VE KIRMIZI SAKALLI TOPAL KARINCA - 17.07.2022

242 kere okundu

Filler sultanı ile kırmızı sakallı topal karıncanın hikâyesini bilir misiniz? Ben bilmem. Yeni yeni öğreniyorum. Şimdi bu bizim filler sultanı karıncalar ülkesi hakkında çok iyi şeyler duyuyor, belli ki hoşuna da gitmiyor duydukları. Ben ki koskoca filler ülkesinin sultanı, nasıl olur da bende olmayan ufacık karıncaların ülkesinde olur diyor. Halep oradaysa arşın burada diyor. Bir de kuş var buna haber getiren, bunun pohpohçusu. Diyor siz nasıl isterseniz sultanım. Gidip ufacık karıncaların ülkesini mahvediyorlar. Bir karınca çıkıyor karşılarına, kırmızı sakallı bir karınca. Savaşta bacağını kaybetmiş topal bir karınca. Yok diyor, olmaz diyor bu zulüm böyle. Elbet diyor sorulacak bunun hesabı. Yakalayın bana getirin şu zındığı diyor filler sultanı ama ne çare. Gözden kayboluyor kırmızı sakallı topal karınca. Anlıyoruz ki bir isyan başlayacak ve bu isyanı da kırmızı sakallı başlatacak. Sonra diğer karıncalar giriyor devreye. Aman diyorlar sultanım biz ettik sen etme. Bağışla bizi. Sen ne istersen biz hazırız yapmaya.

Ben o fili hiç sevmedim. Zaten içinde hortum olan ve hoşuma giden tek şey bahçe sulamak olmuştur bugüne dek. O da hortum takılı ve bahçeye kadar ulaştırılmış olmalı. Kırmızı sakallı karıncadan da haz etmem. Sana mı kalmış, salak mısın sen. Bırak kim nasıl yaşamak istiyorsa öyle yaşasın. Kimseyi kurtarmaya çalışmayacaksın bu hayatta. Ki muhtemelen kurtarmaya çalıştığı karıncalara rağmen yapacak bu işi. Salaklık işte. Hem karınca dediğin şeyin ömrü ne ki. Fil bir yanda otursa, karınca diğer yanda, bekleyerek geçirseler bu savaşı. Fil hayvanı karıncanın torununun torununun torununu bile görür. Hatta abartısız yüz neslinden fazlasına tanık olur düşmanı karıncanın. Gelelim sultanım diyen yavşak karıncalara, onların lafını bile etmeye değmez. Ne selam veririm, ne de alırım selamlarını.

Diyeceğim o ki hayat kısa, kuşlar uçuyor. Takılmak varken bir tanesinin kanadına ne gerek var öteyle beriyle uğraşmaya. Senden öncekiler kurtarabilmiş mi ki dünyayı da sen kurtaracaksın. Yok, biliyorum bu yangın sönmez ama en azından tarafım belli olsun diyorsan deme. Benim de tarafım belli ama sönmeyecek yangına su taşımıyorum. Hem sen kuşlardan akıllı mısın? Uç sen de. Ayağını yerden kesecek bir şey ya da birisini bul. Zaten yapacak bir şey bulamayanların ya da doymayanların sevdası hep birilerini kurtarmak. İtfaiye eri misin sen kardeş, sana ne. Ben değilim mesela; bana ne!

Temmuz boktan bir ay mesela. Hiçbir özelliği yok. O kadar ki insanlar çalışmak bile istemeyip izin kullanıyorlar bu zamanlarda. Malak gibi yatıp güneşin altına yanıyor, arada da denize giriyorlar. Deniz de olmasa temmuza ihtiyaç kalmaz yani. Kurtaracaksanız temmuzu kurtarın bu depresif halden. Eylül gibi olsun o da nisan gibi olsun. Kasım ya da mart olsun. Bir şey olsun yani. Kurtardığınıza değsin. Zaman insanlara benzemez, nankör değildir. Kurtarılmış, anlam kazanmış zamanlar size hep iyi şeyler kazandırır. Oysa kurtardığınız her insan ayağı düz bastığı an harcar sizi. Temmuzu kurtarın yani. Bırakın göt file yalakalık yapan karıncaları. Fili de bırakın, ona güzünüz yetmez zaten. Hırpalamayın kendinizi boşuna. Yok efendim vicdanım rahat. Olmasın rahat efendim, hiç olmasın. Önce kendine karşı sorumlusun. Kendi ömrünü başkaları için harcadın diye rahat edecek vicdanın hiç olmasın. O vicdan ki yenik düşmüştür zayıflığa, mahalle baskısı yüzünden harcamaktadır seni dinleme onu, beni dinle sen. Varsın vicdansıza çıksın adın. Tarih vicdanlıların değil, vicdansızların mutlu hayatlarını yazar zira.

 

ÇEYREK BİR BEN - 15.07.2022

147 kere okundu

Bir müzisyen olsam mesela, ünlü bir müzisyen, herkesin tanıdığı… Gider bir gün bir sokak ortasında, gitarımı ya da bağlamamı, ya da her ne çalıyorsam alıp elime bir şeyler çalarım. Allah’ın bana lütfettiği yeteneği zamansızca paylaşırım insanlarla. Bir şair ya da yazar olsam herkesin sevdiği. Hadi derdim, yarın deniz kenarında x çay bahçesinde sohbet edelim. Ya da futbolcu olsam her gün gazeteleri süsleyen. Yılda bir kez bile olsa hiç tanımadığım birileri ile halı sahada maç yapardım. Çünkü geçiyor ömür. Çünkü bazı şeyler paylaşmak için lütfedilmiş insana. Sırf senin istediğin gibi değil, onların da istediği gibi bazen. Onlar kötü olabilir, onlar hadsiz olabilir. Ne diyeceklerini, ne yapacaklarını bilemiyorlar olabilir. Ama kimse ölmez birkaç saatini bahşetmekten.

Bu ego öldürecek bizi en çok. Yaşamadan öldürecek. Çiz bir fotoğraf.  Ki ne kadar iyi bir ressam olduğun da şüpheli. Sonra gir o resmin içine ve hakkını vermeye çalış. Oysa belki de bu boyalar bu fotoğraf için yeterli değil. Sen kış çizersin yazdır mevsim, bahar çizersin güzdür. Bıraksan olurunu ne olur sanki. Evet, örselenirsin zaman zaman, hırpalar seni hayat ama dümdüz giden bir yol hem istediğin yere varmaz hem de o yolu yürümenin bir keyfi olmaz.

Tamam, bazımız aceleci, arabaya binecek, uçak kullanacak varmak için ama zaman bol. Ne yapacaksın varınca, yeni yerler mi arayacaksın, yeni yollar mı? Varmak değil mesele diyeceksin yolun sonuna yaklaşınca, yürümekmiş asıl keyif. Ama ne hal kalacak ne yürüyecek yoldaş.

Bir cambaz olsaydım mesela; bir ip gererdim şehrin ortasına, çıkar üzerinde yürürdüm. Düşme numarası yapardım zaman zaman heyecanlansın diye insanlar. Bir ressam olsaydım boyardım olur olmaz yerleri. Altına imzamı da atardım. Varsın kendini bilmezin biri bıyık yapsın resimdeki adama, Feridun Zeynep’i hayvanlar gibi seviyor yazsın ortalık yerine resmin varsın. Sonsuza dek yaşamıyor hiçbir şey. Ölümlüyüz biz bile. Ki hiç ölmeyecekmiş gibi yaşayan yok bizim gibi. Yok yani, yok hiçbir şeyin önemi.

Önemsiz şeylere önem katan birisi olmak isterdim. Kıymetimi bilsinler diye beklemeden, önemsenmeyi içten içe bile olsa önemsemeden. Kendimden vazgeçtiğim zamanlarım olsun isterdim. Başkaları için bir şeyler yapan bir ben daha olsun. Diyor ya Yunus “Bir ben vardır benden içeri.” Fazlasında gözüm yok; çeyrek bir ben olsun isterdim benden içeri

 

AH BU GÖNÜL ŞARKILARI - 5.07.2022

183 kere okundu

Seninle doğan güldür bu gönül, ah bu gönül şarkıları. Sözlerini unuttuğumuz, bestesi çok eskilerde kalan, kazara duysak gönülden eşlik ettiğimiz gönül şarkıları. Ah o geçmiş zaman, çekip gidenler, arkasındaki boşlukları dolduramadıklarımız, eksildiklerimiz, yerle yeksan olduklarımız. İstemeden gitmiş olsalar bile bizi yalnız bıraktılar diye gönül koyduklarımız.

Bir gençlik masasında, ikimizin arasında, ah bu gönül şarkıları… Eskidendi o gençlik dediğin, masanın bacakları sallanıyor artık. Çay bardağında rakı var yarısına kadar dolu. Bir dikişlik hali kalmış. Şerefine kardeş. Öleceksek ölelim bu gece. Hem nasıl da güzel bir gece. Ölecekse böyle bir gecede ölmeli insan. Kayarken bir yerlerde yıldızlar. Usul usul eserken akşam meltemi. Sahildeki sarhoşların hep ayrı ağızdan söyledikleri şarkıyı dinlerken. “Taşır senin adını bu gönül, ah bu gönül şarkıları.”

Yirmisinde kaparken gözlerini hayata genç bir adam; öğretmenim diyor, bir çocuk esirgeme kurumuna verseler adımı. Orda büyüyen çocuklar bilse şehit olduğumu, bir amaçları olsa. Amaç dediği de ölmek; vatan için ölmek, millet için ölmek. Öğretememişiz genç adamlara vatan için yaşamayı, millet için yaşamayı, kendileri için yaşamayı öğretememişiz. Bilseler gönül koyardılar bize. Ölmek ne garip şey anne diyor türküsünde Ahmet Kaya, öptüğüm kızlar geliyor aklıma. Belki bir kızı öpemeden, sokulup boynuna kokusunu içine çekemeden kapıyor gözlerini hayata. Bilseler ne uğurda olursa olsun ölmenin değil de yaşamanın güzel olduğunu. Ah bir bilseler.

Yavaş yavaş unutuluyor her şey. Sesler unutuluyor, yüzler unutuluyor, isimler unutuluyor. En çok da kokular unutuluyor. Ben kokuları yüzlerle eşleştiremiyorum. Seslerden isimleri çıkartamıyorum. Eskiden de öyleydim ama yaşlandıkça umursamaya başladım. Gönül koyuyor insanlar. Çok insan var. Yetemeyeceğim kadar çok insan var. Onlar hatırlıyor beni bir şekilde. Ben de hatırlıyorum çoğu zaman ama kimdi, nerden tanıyorum bilmiyorum. Gönül koyuyorlar belki, önemsenmediklerini zannediyorlar. Oysa herkes kadar önemsizler ve herkes kadar önemli. Sorun onlarda değil yani, bende. Unutmakta iyidir bazısı, bazısı hatırlamakta. Ben pek çok şey gibi insanları da tutamıyorum aklımda. Keşke onlar da beni unutsalar.

Zamansız gidenleri unutmuyorum, yaşananları, duyguları unutmuyorum. Ama insanlar başka bir dünya. Bir kızı öpemeden vatanı yüzünden, bakın vatanı uğruna demiyorum vatanı yüzünden ölen o genç adamı da unutacağım. Herkes unutacak onu. Annesi bir yuvaya bırakmış, orda büyümüş kendi başına. Diğer insanlarla karşılaştırınca yaşamış bile sayılmaz belki. Ama ölmüş vatanı yüzünden, bakın vatanı uğruna demiyorum vatanı yüzünden ölmüş. Ve biz bir cumartesi gecesi Kadıköy Çarşı’da meyhaneler arasında gezinirken duyduğumuz o şarkıya eşik ediyoruz gönülden. “Kavuşmanın tadını, ayrılık feryadını, taşır senin adını bu gönül…”

Ben unuttum şimdiden. Sözlerini de unuttum, bestesini de. Kim söylerdi, nerede kime söylerdi onu da unuttum. Nerede başlamıştı yol, ilk adım ne yöne atılmıştı unuttum. Orda kala-sam mı daha iyiydi yoksa burası mı bilmiyorum. Dönmeye karar versem geldiğim yolu unuttum. Kavun mevsimi… Eskiden Ankara’dan gelirdi, Manisa’dan gelirdi. Şimdi her yerde yetişiyor. İyisi hangisidir bilmem. Rakıyı da sevmem ben. Eş dost muhabbetinin hatırına. Her yudumda yeniden hatırlarım tadının kötü olduğunu. O yüzden bir dikişte bitirmek isterim de yapma der arkadaşlar. Yaparım ben. Gücüm yettiğince kafama eseni yaparım. Yaparım dediğim de tozla duman. Rüzgâr dinince kalmaz ortada bir şey. Her akşam da içilmez bu meret unutmak istediğin derdin yoksa. Dert dediğin de gidenler, eksik bırakıp gidenler. Aşk dediğin gökkuşağı gibi; yağmurdan sonra bir zaman görüverirsin, sonra ara ki bulasın. Ben annemi ararım zaman zaman bulamayacağımı bile bile. Okusa yirmisinde vücuduna saplanan mermilere yenik düşen genç adamı gözleri dolardı. Ama o da bir şey yapmazdı benim gibi, bizim gibi hiçbir şey yapmazdı. Öldüğüyle kalır çünkü ölen, gittiğiyle kalır giden. Sonra bardaklar tokuşturulur kalabalık yerlerde. Kahkahalar sigara dumanına karışır. Her ne varsa gönüldendir! İçi geçmiş kavunlara methiyeler dizilir ikinci kadehten sonra. Dilde yine o eski şarkı; “Ah bu gönül şarkıları…”

Seninle doğan güldür bu gönül, ah bu gönül şarkıları. Sözlerini unuttuğumuz, bestesi çok eskilerde kalan, kazara duysak gönülden eşlik ettiğimiz gönül şarkıları. Ah o geçmiş zaman, çekip gidenler, arkasındaki boşlukları dolduramadıklarımız, eksildiklerimiz, yerle yeksan olduklarımız. İstemeden gitmiş olsalar bile bizi yalnız bıraktılar diye gönül koyduklarımız.

Bir gençlik masasında, ikimizin arasında, ah bu gönül şarkıları… Eskidendi o gençlik dediğin, masanın bacakları sallanıyor artık. Çay bardağında rakı var yarısına kadar dolu. Bir dikişlik hali kalmış. Şerefine kardeş. Öleceksek ölelim bu gece. Hem nasıl da güzel bir gece. Ölecekse böyle bir gecede ölmeli insan. Kayarken bir yerlerde yıldızlar. Usul usul eserken akşam meltemi. Sahildeki sarhoşların hep ayrı ağızdan söyledikleri şarkıyı dinlerken. “Taşır senin adını bu gönül, ah bu gönül şarkıları.”

Yirmisinde kaparken gözlerini hayata genç bir adam; öğretmenim diyor, bir çocuk esirgeme kurumuna verseler adımı. Orda büyüyen çocuklar bilse şehit olduğumu, bir amaçları olsa. Amaç dediği de ölmek; vatan için ölmek, millet için ölmek. Öğretememişiz genç adamlara vatan için yaşamayı, millet için yaşamayı, kendileri için yaşamayı öğretememişiz. Bilseler gönül koyardılar bize. Ölmek ne garip şey anne diyor türküsünde Ahmet Kaya, öptüğüm kızlar geliyor aklıma. Belki bir kızı öpemeden, sokulup boynuna kokusunu içine çekemeden kapıyor gözlerini hayata. Bilseler ne uğurda olursa olsun ölmenin değil de yaşamanın güzel olduğunu. Ah bir bilseler.

Yavaş yavaş unutuluyor her şey. Sesler unutuluyor, yüzler unutuluyor, isimler unutuluyor. En çok da kokular unutuluyor. Ben kokuları yüzlerle eşleştiremiyorum. Seslerden isimleri çıkartamıyorum. Eskiden de öyleydim ama yaşlandıkça umursamaya başladım. Gönül koyuyor insanlar. Çok insan var. Yetemeyeceğim kadar çok insan var. Onlar hatırlıyor beni bir şekilde. Ben de hatırlıyorum çoğu zaman ama kimdi, nerden tanıyorum bilmiyorum. Gönül koyuyorlar belki, önemsenmediklerini zannediyorlar. Oysa herkes kadar önemsizler ve herkes kadar önemli. Sorun onlarda değil yani, bende. Unutmakta iyidir bazısı, bazısı hatırlamakta. Ben pek çok şey gibi insanları da tutamıyorum aklımda. Keşke onlar da beni unutsalar.

Zamansız gidenleri unutmuyorum, yaşananları, duyguları unutmuyorum. Ama insanlar başka bir dünya. Bir kızı öpemeden vatanı yüzünden, bakın vatanı uğruna demiyorum vatanı yüzünden ölen o genç adamı da unutacağım. Herkes unutacak onu. Annesi bir yuvaya bırakmış, orda büyümüş kendi başına. Diğer insanlarla karşılaştırınca yaşamış bile sayılmaz belki. Ama ölmüş vatanı yüzünden, bakın vatanı uğruna demiyorum vatanı yüzünden ölmüş. Ve biz bir cumartesi gecesi Kadıköy Çarşı’da meyhaneler arasında gezinirken duyduğumuz o şarkıya eşik ediyoruz gönülden. “Kavuşmanın tadını, ayrılık feryadını, taşır senin adını bu gönül…”

Ben unuttum şimdiden. Sözlerini de unuttum, bestesini de. Kim söylerdi, nerede kime söylerdi onu da unuttum. Nerede başlamıştı yol, ilk adım ne yöne atılmıştı unuttum. Orda kala-sam mı daha iyiydi yoksa burası mı bilmiyorum. Dönmeye karar versem geldiğim yolu unuttum. Kavun mevsimi… Eskiden Ankara’dan gelirdi, Manisa’dan gelirdi. Şimdi her yerde yetişiyor. İyisi hangisidir bilmem. Rakıyı da sevmem ben. Eş dost muhabbetinin hatırına. Her yudumda yeniden hatırlarım tadının kötü olduğunu. O yüzden bir dikişte bitirmek isterim de yapma der arkadaşlar. Yaparım ben. Gücüm yettiğince kafama eseni yaparım. Yaparım dediğim de tozla duman. Rüzgâr dinince kalmaz ortada bir şey. Her akşam da içilmez bu meret unutmak istediğin derdin yoksa. Dert dediğin de gidenler, eksik bırakıp gidenler. Aşk dediğin gökkuşağı gibi; yağmurdan sonra bir zaman görüverirsin, sonra ara ki bulasın. Ben annemi ararım zaman zaman bulamayacağımı bile bile. Okusa yirmisinde vücuduna saplanan mermilere yenik düşen genç adamı gözleri dolardı. Ama o da bir şey yapmazdı benim gibi, bizim gibi hiçbir şey yapmazdı. Öldüğüyle kalır çünkü ölen, gittiğiyle kalır giden. Sonra bardaklar tokuşturulur kalabalık yerlerde. Kahkahalar sigara dumanına karışır. Her ne varsa gönüldendir! İçi geçmiş kavunlara methiyeler dizilir ikinci kadehten sonra. Dilde yine o eski şarkı; “Ah bu gönül şarkıları…”

ELLERİN ÜŞÜR - 30.06.2022

194 kere okundu

Baktın olmuyor, baktım olmuyor, olmuyor. Sordum sana var mı ihtimal diye yok dedin, olmaz dedin. Fark ettim olmadığını. Çektim elimi ayağımı, yüzüm düştü, içimde bir ağırlık… Gitsem dert, kalsam dert. Tesadüf bu ya yağmur başladı, gerçi mevsim de denk gelmiş; güz. Dökülürken yapraklar, kaldırımlar ıslakken iz bırakmadan uzaklaştım. Gittiğim yeri öğrenmek istesen öğrenirdin, öğrenmek istemediğini anlayınca ben de söylemedim. Küsmedim sana, kırılmadım, incinmedim de. Olmayınca olmaz bazen. Hem kasım dediğin hüzündür biraz, ayrılıktır. Sen yüzünü çevirdin, ben kabul ettim.

Bir varmış, bir yokmuş. Varken güzeldi, yokken upuzun bir yol. Yürü yürü bitmez, git git varılmaz. Vardıklarımız da yaraya merhem olmaz. Kanar durur, iyileşmez. Sevsen dert, sevemesen dert.

 

SARMAŞIK GÜLÜ - 7.05.2022

74 kere okundu

Yer mi kaldı gidecek! Nereye döndürsen yüzünü kaos. Ev dediğin huzur, kaos dediğin kalabalık şehir. Yaş kemale erince uzağını istiyorsun insanların, tenhasını şehrin, betonun azını, kokusunu toprağın, esintisini denizin. İstemekle oluyor mu ki diyor iç sesim. Yüzüm düşüyor, kaçıyor keyfim ardı sıra. Olmuyor diyorum kendi kendime. Bir küfür de eklemeden geri kalmıyorum cümlenin sonuna. Olmuyor talihini sevdiğim.

Zengin olacaz aga ama önce fakirliğin tadını çıkartalım. Haklısınla başlayıp dolduruyorum kadehleri. Bir tane, bir tane daha ve bir tane daha… Niye hızlı içiyorsun diyor arkadaş. Bitince eve gideceğiz ya diyorum. Eee diyor. Eve gidesim var diyorum, bitse de gitsek. Bu halde mi diyor başka biri. Hal budur diyorum, hem her halinle sevmeli seven. Üstelik ayık insan daha çekilmezdir. Kitaplar bile yazar bunu. Ağız birliği yapmışlar gibi bir diğeri giriyor söze, hangi kitap diyor. Ben küfür kıyamet tabi. Kızıyor insan bir yerden sonra. Sizin okumadığınız kitap diyorum. Tamam o zaman diyorlar. Dördüncü soru da gelse hır çıkartacağımı bildiklerinden mi bu tamam yoksa kitaba saygıdan mı bilmiyorum. Düşünecek kafada da değilim. Pipet istiyorum garsondan. Niye diyor. İçmek yeterince keyifli değil diyorum, artık içime çekeceğim. Bi kahkaha kıyamet. Garson anlamıyor, biz umursamıyoruz. Takılıp kalmıyor da kimse mevzuya. Zaman akıyor çünkü, arkada kalmak kimseyi cezbetmiyor. Hem zengin olacağız daha.  Ne kaldı şunun şurasında.

Ne işi var diyor o kadının o arabada. La sanane, kadından sana ne, arabadan sana ne, arabadakilerden zaten sana ne. Sen hep o arabanın dışında olacaksın. El sallayacaksın arabadakilere. Onlar mutlu günlere doğru yol alırken sen ya küfredeceksin talihine ya da sevineceksin talihin belki dönecek diye. Dönmeyecek, söyleyeyim ben sana. Umursadığın sürece kötü bir koku gelecek burnuna. Hatta o kötü kokunun kaynağına saplı kalacak burnun. Ne yapman gerektiğini bilmiyorum. Bilsem ben de yapardım. Ama bilmediğim bir şeyi yapmaktansa yapmamayı tercih edebilirim. Sen de edebilirsin. Yapma onlar için bir şey. Çünkü onlar senden hep akıllı olacak. Hep kandıracaklar seni. Kör ve sağır olmayı başarmışsın. Çeneni de tut ve şikâyet etme. Bu kalabalık şehirler, bu alışveriş çılgınlığı durumun sebebi. Hep veriyorsun ama hiç almıyorsun. Sen aldığını sanıyorsun ama üçün biri o. Eskiyor bir müddet sonra. Yine veriyorsun ve yine üçün biri. O kadın o arabadan inmez. Yüzü değişir, sesi değişir ama o kadının arabada olma gerçeği değişmez. Zaten arabanın sahibi de hep aynı kişi. Ben çözdüm büyük oyunu. Beşinci dubleyi pipetle içime çekerken çözdüm. Sonrasında bir taksi hatırlıyorum. Sonra uyanmışım. Evdeyim…

En güzeli ev çünkü. Yer mi var başka gidecek. Evi olacak insanın. Hep bir evi olacak. İçinde taşıyacak evini. Pembeye ve yeşile boyayacak. Geniş bir balkonu olacak. Denize bakacak balkon mümkünse.  Kenarında sarmaşık gülü olacak, açacak kırmızı kırmızı. Hanımeli daha iyi olurdu ama yılan olurmuş hanımelinde, ağzımızın tadı kaçmasın sevimsiz bir hayvan yüzünden…  Sevmediğin kimse olmayacak etrafta, sevdiklerin de seyrek olacak. Parolamız az insan çok huzur neticede. Akşam meltemi eserken demli çaylar yudumlanacak. Mümkünse Karadeniz’den olmasın ama. Bu aralar o taraftan gelen hiçbir şeyi hayrını göremiyoruz. Ya da hayırlı olanlar gölgesinde kalıyor hayırsızların.

 

SEVGİLERİMLE ORHAN ÇAM - 14.04.2022

78 kere okundu

Böylece sıra geldi yarım kalan işlere. Gidilemeyen tiyatro oyununa, yapılamayan tatile, aylak aylak oturup seyredilemeyen denize. Kıyısına üstelik denizin. Bir Karadeniz kasabasına hem de. Dalgasına köpük köpük, soğuk esen rüzgârına, kayaların üzerinden balık avlamaya çalışan beceriksiz arkadaşlarına. Yirmi yıl öncesine belki, hatta yirmi beş. Hadi sen de gel Orhan Çam, iki keyif yapar döneriz desem, karavanla gidelim der. Gidilmez karavanla oysa. Yoldan çıkar insan keyiften daha keyifli şeyler için. Yoldan çıkanı da gördüm. Geceden sabaha kadar gelmez aklı başına. Sabah kim bilir nerede uyanılır. En azından böbrek sağlamda. Zira biz sıradan insanlar yoldan çıksak da çok uzaklaşmayız bildiğimiz yerlerden. Bir gözümüz hep limandadır.

Sağ baştan say komutuna ilk Ziya cevap verir, sonra Ceyhun, Ulaş derken, Yeliz, Emel, Okan devam eder gider. Beni atla, sayma beni. Aklım başka yerde şu an. Gittim gelemiyorum. Kimse de gelmesin peşimden lütfen. Bi kırk dakika düşün yakamdan. Sonra ben anlatırım size yapamadığım her şeyi tüm ayrıntısıyla. Ne sandınız, beceriksiz olan sadece kayaların üzerindeki yeni yetme balıkçılar mı? Onlar denizde neyse ben de karada o. Başarısızlığımın hikâyesi buradan köye yol olur. Üstelik Orhan’la bile çıksan yola kaybolmazsın. Öyle lanet bir yol. Israrla ve anlam verilemez kararlılıkla beceriksizliğin kitabına sayfa eklenmektedir. Selamün Aleyküm dersin Hakkı Dayı’ya köyün girişinde. Aleyküm Selam evlat der. Yine o kahverengi ayakkabıları mı giyiyorsun. Başka yok ki Hakkı Dayı, başka yok... Söz, bunlar eskiyince siyahından alacağım. Gel gör ki eskimez o kahverengi ayakkabılar. Giremem Hakkı Dayı’nın gözüne. Yoldan çıkamam. Hiçbir şeyi beceremediğim gibi bunu da beceremem. Zaten biraz becerikli olsam Orhan ile ne işim var. Ayağım düz basınca babamı bile tanımam. Öyle de prensip sahibiyim. İstediğiniz kadar hafife alabilirsiniz beni. Ama lütfen Orhan'a Bey diye hitap edin.

Saçmalama hakkımdan kullanıyorum. Herkes kullanabilir ki kullansın da. Akıllı akıllı nereye kadar. Delisi çıkartıyor bu dünyanın tadını. Kahrı da akıllıya kalıyor. Buradan bakınca kim akıllı kim deli belli değil zaten. Ama o ego yok mu o ego. Ne geldiyse başımıza hep onun yüzünden. Düşmez ki yakamızdan delirelim. Düşelim çamurun içine debelenelim. Kuyruk dik olacak illaki. Duyuyor musun Orhan, kuyruk diyorum, dik diyorum. Zaten bu saatten sonra kuyruğumuzdan başkasının da dik duracağı yok! Tamam, tamam; siz benim gibi değilsiniz. Sizi özenerek yaratmış Allahcığım. Bin ben tukaka. Bi benim eğik başım!

Böylece sıra geldi yarım kalan işlere yine. Yine yarım kalacağını bile bile üstelik. İşler bitince hayat gayesi biter diyor kitap. Bitersin alimallah diyor. Ulan bir kere olsun bitsek ne olur sanki. Bir kerecik. Yarım kalanların tadına doyduk artık. Bir kere de bitelim ne olur sanki. Başlamak bitirmenin yarısıdır diyor geri zekâlı. Yirmi yarımdan bir tam elde edemiyoruz yıllardır haberi yok. Zengin olacağız Orhan. Söz ulan, bu kez olacağız. Olamazsak ibnesin. Beni karıştırma, babam kızar bana. Zengin olup o denizin kenarına, hatta nehrin sularının denize karıştığı kenara oturacağız. Uzatacağız ayaklarımızı. Kerem Starbucks’tan Americano getirecek bize. Çay içecek değiliz ya zengin olunca. Vizyonumuzu eşek şaapsın, Starbucks’tan öteye geçemem ben. İçime işlemiş köylülük. Neyse… Uzatıp ayaklarımızı havadan sudan konuşacağız. O Bergama’ya almak için gittiğimiz, benim göremeden döndüğüm arsadan bahsedeceğiz. Hep senin yüzünden diyeceksin. Ben karşılık vereceğim “ulan oralara köpek bağlasan durmaz” diye. Sen küfredeceksin bana. Ben Kerem’e, Kerem Fatih’e, Fatih Ercan. Sonra mı ne olacak? Sonra hepimiz sana…