SABAHLAR OLMASIN BAZEN - 13.11.2026

O yol o kadar da yol değil artık, yolsuz kaldık. Doğduk, yaşadık ve büyüdük, gidecek yerimiz kalmadı öylece kaldık. Avutuyoruz kendimizi günlük telaşlarla. Ne yer var heybemizde ne de heybemize koyacak bir şey var. Üç beş lakırdıyla gün bitiyor; yağmur yağıyor yağmurdan söz ediyoruz, güneş doğuyor güneşten. Kimimiz sıcağı seviyor kimimiz soğuğu, kimimiz siyahı seviyor kimimiz beyazı. Seviyor dediysem yokluğu katlanılmaz bir şey olmaktan çıktı her şey.

İçinde bulunduğumuz devinime ayak uydurmak zorundayız. Bazı şeyleri daha çok umursuyor gibi yaparken bazı şeyleri daha az umursuyor gibiyiz. Hava kararınca yani kendine kalınca insan herkes ve her şey birbirine benziyor. Herkes ve her şey kaybediyor değerini. Sorsan kimi al der belki kimi mor, kimi sıcağı severdi der kimi kendi kendine türkü söylediğinden bahsederdi. Herkesin her şey hakkında fikri var çünkü. Çünkü seviyoruz bir şeylere anlam yüklemeyi. Ve çekilirken huzurdan yanımızda götürüyoruz olup biteni. Oysa orda olan orda kalır. Etkilemeyecekse seni, değiştirmeyecekse bir şeyleri ne gerek var yük yapmaya kendine. Elmayı seven elma yesin, armudu seven armut.

Ben rüzgârlı akşamlarda yağmur yağsın isterim. Evine çekilsin herkes. Boş sokaklar bana kalsın isterim. Deniz kenarlarında kayaları hırpalayan dalgaları isterim, sıcak bir çay isterim, eskilerden birkaç türkü. Çünkü herkes kendi güzelini yaratır ve avutur kendini onunla. O huzurdur, o derme çatma kâğıtlarla kapladığın ilkokul Türkçe kitabın gibi kokar, gözleri kahverengidir, gözlerini alamazsın gözlerinden, o dokununca sana annen gelir aklına, eğin türküsü çalıyordur radyoda. Bir gün biri gider ve asla eskisi gibi olmaz hiçbir şey bir daha. Ne aslısıdır keremin ne leylası mecnunun. Anne gelir aklına, sahipsiz kalmışsındır, hem hiç kimseninsindir artık hem herkesin.

Yoruyoruz kendimizi vesselam, yetmezmiş gibi hayatın yükü de omuzlarımızda. Ne anladık yaşanandan, ne kaldı elimizde. Farkı var mı günün dünden, yarından umut var mı? Uzaklarda olacak mezarımız, eş dost uğramayacak yanımıza. Yağmur kesilir, rüzgâr diner sanma; bir yerlerde akar durur o su, o rüzgâr her daim okşar geçer tenini. Bir ürperti hissedersin. Kırk yıl önceki bir yılbaşı gecesi gelir aklına. Mandalinalar ve elmalar masanın üzerindedir, birilerinden kaçırır gibi tıkıştırırsın incir kurularını ağzına. Televizyonda Nilüfer usul susul girer mevzuya. Geceler der, katran karası geceler, geceler der olmaz olası geceler. Açılır yelkenleri yalnızlığın, rüzgârı biliyorsunuz zaten eser durur, alır götürür olur olmaz zamanlara. Bir damla, bir damla daha, o kadar da yaşamadığım gelir aklıma. Ne kaldı şunun şurasında; bugün yarın biz de geleceğiz yanına. Belki görüyorsundur, duyuyorsundur belki içlenme sakın, tasalanma. Mutsuz değil kimse ama tadı tuzu da yok senden sonra. Yalnız da değiliz, gereğinden fazla insan var hatta. Gülüp eğlendiğimiz de oluyor çokça yemeyelim hakkını. Ama ittire ittire nereye kadar. Sahipsiz kalınca nereye gideceğini bilemiyor insan. Sürüklenmek de bir yere kadar. Bazen zarardır çoğu diyor şair, misafirin az duranı makbuldür.  Biz gideceğiz, başkaları gelecek daha. Hem madem akşam olacak yine ne gerek var her seferinde yeni bir sabaha.